Bilgi Damlacığı Sitesi

Reşat Nuri Gülten'in bir sürü anıları var Niye Adana örneğini verdim Adanalı olmayanların ilgisini çekmeye bilir ama Bu okunursa 1934 yılı Türkiye'sindeki bir şehrinden, o günkü yaşam hakkında bilgi edinilmiş olur İstanbul gazeteleri Adana’ya o yıllar 2 günde Ankara gazeteleri Adana’ya o yıllar 1 günde tren ile geldiğini öğrenmiş oluyoruz. Tarık Başçıl _ 19 Haziran 2020 Cumhuriyet Döneminde tekrar basımı en çok yapılan romanlarından Çalıkuşu, efsane bir eserdir. Yazarı, ünlü edebiyatçımız Reşat Nuri Güntekin.Daha bir çok roman, piyes ve hikayenin sahibi. 1931´de Maarif Vekaleti (Eğitim Bakanlığı) Müfettişi olduktan sonra Adana´ya da birkaç kez gelmiş. 1934 Mayıs´ından bir Adana anısını kendi anlatımından Adana´da bir oteldeyim. Gece oldu mu posta geliyor, biraz sonra da ince bir çocuk sesi penceremin önünde Cumhuriyet? Akşam? diye bağırmaya başlıyor Bir akşam bu ince ses kesiliverdi. Yemeğe çıkıyordum. Köşebaşında rast geldi. Elleri boştu. Hani gazete? dedim. Küçük: Amca bize g...

Biyografisi Felsefeci, felsefe profesörü, akademisyen, yazar.  4 Ekim 1936'da İstanbul’da doğdu.  İlköğrenimini İstanbul Merkez Rum Ortaokulu’nda, ortaöğrenimini ise Zapyon Rum Kız Lisesi’nde yaptı.  1954’te girdiği İstanbul Üniversitesi Felsefe Bölümü’nden 1959 yılında mezun oldu.  Aynı yıl bitirdiği bölümde asistan olarak görev aldı, ancak bir yıl sonra bu görevden ayrılarak.  1965’te hazırladığı “Schopenhauer ve Nietzsche’de İnsan Problemi” adlı çalışma ile doktorasını tamamladı.  1965-68 yıllarında Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi’nde Felsefe ve Latince dersleri verdi.  1968’de Hacettepe Üniversitesi Sosyal ve İdari Bilimler Fakültesi Eğitim Bölümü’ne geçti.  Daha Dr. Asistan iken Hacettepe Üniversitesi’nde felsefe bölümünü kurdu. Daha sonra Türkiye Felsefe Kurumu ile İnsan Hakları ve Felsefesi Uygulama ve Araştırma Merkezi’nin kuruluşuna katıldı.  1969 yılında HÜ Felsefe Bölümü’nün başkanlığına...

Yıl 1890 bir Rum olan Kaptan Asteri Balat çarşısında bir Meyhane açar Meyhanesine de Rumca “Meydan” anlamına gelen “Agora” adını koyar Meyhane masa yerine kullanılan dev fıçıları ve ucuz şaraplarıyla kısa zamanda ün yapar Ama meyhanenin ününü artıran olay ilgisiz bir biçimde İzmir kaynaklıdır Aradan zamanlar geçer, Tarih 1959, Onur Şenli adında bir tıp fakültesi öğrencisi Komşu kızına aşık olur ama aşkına karşılık bulamaz Aşk acısı ona soluğu birçok zaman, İzmir’in Agora semtinde aldırmaya başlar Çünkü Agora salaş meyhanelerin mekanıdır Bir gün bu salaş meyhanelerden birinde içtikten sonra eve gelir Bir mektup yazmaya başlar aşkına Mektup şöyle başlar: Sana bu satırları bir sonbahar gecesinin felç olmuş köşesinden yazıyorum Mektubun ileri ki bölümlerinde farkına varır ki Aslında bir mektup değil bir şiir yazmaktadır Şiirine de şu adı koyar: Gece, Şarap ve Aşk Onur, şiiri yayınlatmak için fakültenin dergisine gönderir, Şiiri kabul edilir ...

Kemençe öğretmeni bir müzisyen olan Sâmiye Burhan Morkaya, Türkiye’nin ilk kadın otomobil yarışçısı ve ralli şampiyonu, üstelik kupasını mahkeme kararıyla alan ilk kadın sporcumuzdur. 20. Yüzyılın başlarında zamana ve erkeklere meydan okuyarak otomobil yarışlarına katılıp birinci olan ve bu birincilik için mücadele eden, Bu yürekli kadın sürücünün yaşam öyküsünü İşte tam da bu yıllarda otomobil kullanmaya meraklanan Sâmiye Cahid Hanım, o günlerin deyişiyle şehadet nâmesini yani ehliyetini aldıktan sonra, devrin meşhur gazeteci ve romancısı olan eşi Burhan Cahid Bey’in satın aldığı otomobil ile İstanbul sokaklarında boy göstermeye başlar. 1897 yılında İstanbul’un Silivrikapı semtinde dünyaya gelen Sâmiye Cahid Morkaya, Yedi Emirler Dergâhının son şeyhi İbrahim Şuâeddin Efendi’nin en küçük kızıdır. Bir din adamının kızı olmasına rağmen gayet modern yetiştirilip Yedikule Alman Mektebinden mezun olur. Uzun bir süre Tanburî Cemil Bey’den kemence dersleri alır ve 1920’den itibar...

O kerpiç evden üç profesör bir de doçent çıktı. Bozkır’da kerpiç bir evde başladı yaşamım Babamın Kuran-ı Kerim’inde tüm ailemizin doğumları işaretlidir. Benimki orada 1341 yılının 12. Ayı diye gösterilir. Doğduğumda dışarıda kar yağıyormuş. Soğuk, yokluğun kol gezdiği zor bir yaşamın başlangıcı diyebilirim. Pek çok köyde olduğu gibi iki odalı kerpiç bir ev. Hani bir odasına kışlık erzakların konduğu, diğer odasında da soba yakılan, gaz lambasıyla aydınlanan, hem oturulan, hem misafir ağırlanan, hem de akşam yatakların serilip, dip dibe yatıldığı evlerden biri. Gaz lambasından tutun da evin toprak damındaki yuvak taşına kadar her şey beynimde kazılı. Medeniyet denilen şeyin hiç olmaması da. Kuyu suyu, anamın kardeşlerimden birini sırtına sarıp, diğerinin elinden tutup hiç durmaksızın çalışması, hiçbir zaman üzerimize uymayan, rahat giyemediğimiz kıyafet ve ayakkabı. Her türünü öğrendiğimiz bitler. Evimizde dünya kadar yufka ekmeği olduğu halde çarşı ekmeğini...