Halkın .................. Dediğinde Devletler Yıkılmaya Başlamıştır

Osmanlı'nın, 46 yıl, en uzun süre tahtta kalan padişahı; 

Kanuni Sultan Süleyman

Hükümdar olduğu devir, devletin en kudretli dönemleridir. 

Ama Kanuni'nin en önemli özelliklerinden biri basireti, aklı, öngörü ve tedbiri asla elden bırakmamasıdır. 

Her zaman devletin akıbetini düşünür.

“Acaba, günün birinde Osmanlı İmparatorluğu inişe geçer, çökmeye yüz tutar mı?” sorusu, her an zihnini kurcalar. 

Devletin izzet ve azameti, erişilen güç ve hükmettiği geniş coğrafya, onu rehavete sürüklemez. 

Sürekli düşünür-taşınır, sorar-araştırır ve dönemin bilgeleriyle istişarelerde bulunur.

Bunlardan biri süt kardeşi, müderris, mutasavvıf, şair, alim, pratik zekası ve hazır cevaplılığıyla ünlü Yahya Efendi'dir Yahya Efendi, kısa ve öz konuşmayı seven, deruni bir kişiliktir.

İşte bu Yahya Efendi de, Kanuni'nin sık sık istişare edip fikrinden istifade ettiği/danıştığı biridir. 

Kendisinden sadece birkaç gün önce doğmuş olmasına rağmen ona “Ağabey” diye hitap eder. 

Günün birinde Yahya Efendi'ye şöyle bir mektup gönderir: 

“Sen, ilmiyle amel eden bilge birisin.

Bizi de aydınlat. 

Bir devlet hangi halde çöker? 

Osmanoğulları'nın akıbeti nasıl olur? 

Bir gün yıkıma uğrar mı?..”

Padişahın satırlarını okuyan Yahya Efendi aynı kâğıdın arkasına; 

 “Neme lazım be Sultanım!”  diye yazar ve geri gönderir. 

Bu cevabı hayretle okuyan Sultan Süleyman, bir mana veremez. 

Hatta, çok bozulur. 

Dayanamayıp Yahya Efendi'nin Beşiktaş'taki dergahına gelir ve der ki:

“Aşk olsun ağabey!.. 

Sana çok önemli ve kritik bir konuda fikir sordum. 

Sen ise ciddiye almayıp geçiştirdin. 

Cevap bile vermedin!..” 

Yahya Efendi şöyle bir bakar:

Sultanım, sizin sorunuzu ciddiye almamak mümkün mü? 

Ben sorunuz üzerinde iyice düşündüm ve kanaatimi size açıkça arz ettim.

Sultan Süleyman; 

Sadece “Neme lazım be Sultanım” demişsin. 

Sanki, beni böyle işlere karıştırma der gibi. 

Herhangi bir cevap yoktu, kâğıtta.

Bunun üzerine, Yahya Efendi şu unutulmaz dersi verir: 

“Sultanım! Aslında, aradığın cevap oydu; 

Bir yerde zulüm yayılırsa, haksızlık şayi (haydut) olursa

Koyunları kurtlar değil çobanlar yerse

Bilenler de bunu söylemeyip susarsa

Fakirlerin, yoksulların, muhtaçların, kimsesizlerin feryadı göklere çıkarsa

Bunu da taşlardan başka kimse işitmezse

Herkes, sadece “Ben” derse

Ve tüm bunları görüp, işitenler, “Neme lazım be…” deyip taşın altına elini koymazsa

 İşte O Zaman

 Devletin Sonu Gelir ve Osmanlı Yıkılır.